Porażka czy dojrzałość?

Decyzja o skonsultowaniu problemu ze specjalistą nie powinna być postrzegana przez rodzica jako jego porażka wychowawcza, ale jako wyraz dojrzałości i troski o własne dziecko. W sytuacji, gdy konsultacja z psychologiem traktowana jest przez opiekuna jako ostateczność oraz przysłowiowe zło konieczne, negatywna atmosfera towarzysząca spotkaniu z terapeutą może być źródłem dużego stresu dla dziecka. W momencie, gdy rodzic jest otwarty na współpracę z psychologiem, dziecku udziela się pozytywna atmosfera towarzysząca spotkaniu i czuje się ono bezpiecznie w kontakcie z terapeutą.

Pierwsza konsultacja

Zazwyczaj pierwsza konsultacja u psychologa ma charakter pogłębionego wywiadu. Rola terapeuty polega na zebraniu jak największej ilości istotnych informacji, które mogą okazać się przydatne w obliczu przedstawionego przez rodzica problemu. Czasem okazuje się, że nie zachodzi potrzeba dalszych konsultacji, ponieważ zachowanie dziecka stanowi wyraz naturalnych zmian rozwojowych. Jeżeli jednak okaże się, że wskazana jest obserwacja dziecka przez psychologa, warto przygotować do tego małego pacjenta w odpowiedni sposób.

Poinformuj dziecko na czym będzie polegało spotkanie

Przede wszystkim, należy w miarę możliwości przybliżyć dziecku to, jak spotkanie będzie wyglądało. Zazwyczaj psycholog udziela na ten temat informacji, jeżeli jednak z jakiegoś względu tak się nie stanie, warto za pomocą pytań wyjaśnić wszelkie wątpliwości. Dziecko będzie się też czuło pewniej, wiedząc ile potrwa konsultacja, kto będzie przebywał z nim w gabinecie oraz co będzie robić w trakcie spotkania.

To także pomoc dla rodzica

Rozmowa z psychologiem jest też dobrym sposobem na poradzenie sobie rodzica z własnymi odczuciami. Wiadomo bowiem, że bycie mamą czy tatą to wymagająca rola, czasem trudna do pogodzenia z innymi wyzwaniami współczesnego świata. Każdy ma prawo czuć się momentami niepewny czy przytłoczony. Rozmowa z obiektywnym specjalistą może stanowić krok ku wprowadzeniu korzystnych zmian w funkcjonowaniu swoim i swej rodziny.

Źródło : self-psychologia.pl

Terapie psychologiczne

Mianem terapii nazywa się cykl spotkań z psychologiem, którego celem są intymne rozmowy mające poprawić samopoczucie klienta. Sam proces składa się z kilku etapów, dlatego tak ważna jest regularność zebrań. Pierwszy kontakt ma za zadanie lepsze poznanie się terapeuty i badanego. Z reguły pierwsze spotkania nie przynoszą żadnych konkretnych rezultatów, a większość osób nawet nie próbuje się otworzyć i zwierzyć z problemu. To chyba najważniejsze stadium całej terapii, w której musi zawiązać się nić porozumienia i zaufania między dwojgiem osób. Bez tego elementu, całość nie ma sensu i należy zmienić psychologa.

W kolejnych etapach pracy, klient stopniowo otwiera się, licząc na pomoc i radę. Można wyróżnić terapie indywidualne, w których poza badanym, uczestniczy tylko prowadzący lub grupowe, na których można spotkać się z osobami o podobnych problemach i próbować razem je zwalczyć. Oczywiście, tematów terapii grupowych jest bardzo dużo. Mogą to być uzależnienia od różnych substancji, przemoc domowa, strach przed kontaktem z ludźmi. Istnieją dwie podstawowe organizacje tego typu spotkań – zamknięte, gdzie następuje jasny początek i koniec terapii, oraz otwarte, do których cały czas zgłaszają się nowe osoby, weterani odchodzą, a sesje prowadzone są w sposób ciągły.

Grupy wsparcia

Grupy wsparcia często są mylone z grupowymi terapiami psychologicznymi. Ich idea jest kompletnie inna. Psycholog, owszem, jest obecny, ale tylko, by ewentualnie nakierowywać grono na dany tor. Zajęcia polegają na wzajemnej wymianie doświadczeń, obaw oraz możliwych rozwiązań ciężkich sytuacji. Uczestnicy mają sami sobie pomagać w atmosferze pełnej akceptacji. Z założenia, powinny być to grupy otwarte, gdzie każdy może dołączyć w dowolnym momencie. Dzięki temu tworzy się grupa weteranów, którzy przed odejściem z grupy, pełnią rolę psychologów dla nowych członków. Ci zaś, po pewnym czasie będą w stanie pomagać kolejnym. W ten sposób koło się zamyka. Jest to metoda polecana osobom cierpiącym na strach przed kontaktem z innymi lub tym, których problemy nie leżą w naturze psychologicznej, a jedynie życiowej.

Kryzysowe sytuacje

Może się zdarzyć sytuacja, gdy klient nie potrzebuje długotrwałej terapii ani zapisywania się do grup wsparcia. Potrzebna jest jednak pomoc, ze względów na nagłe życiowe wydarzenie, z którym nie można sobie poradzić. Psycholodzy oferują również wsparcie w takich kryzysowych sytuacjach. Najczęściej wystarczy jedna czy dwie konsultacje, których celem jest tylko rozmowa z inną osobą, która zrozumie i pomoże rozwiązać problem. Najczęstszymi przyczynami może być nagła choroba czy śmierć bliskiej osoby. Interwencja kryzysowa polega na przywróceniu stabilności psychologicznej oraz akceptacji stanu zastanego. W rzadkich wypadkach kontakt terapeutyczny nie jest wystarczający i należy klienta skierować na psychoterapię, gdzie będzie miał więcej czasu i możliwości na uporanie się z problem.

Warsztaty grupowe

Panuje przekonanie, że psychoterapie i metody pokrewne polegają na siedzeniu i rozmawianiu ze sobą. Godzinę, dwie, dziesięć. Dla wielu osób jest to bariera nie do pokonania, która decyduje o porzuceniu kuracji. Niewielu wie, że bardzo często prowadzone są warsztaty grupowe, które polegają na wspólnym malowaniu, śpiewaniu czy uprawianiu sportów. Takie codzienne czynności pozwalają przełamać wiele barier i pozwolić oswoić się z nowym otoczeniem i ludźmi. Nie ma żadnego przymusu brania udziału w konsultacjach psychologicznych. Nie trzeba rozmawiać, ani się zwierzać. To okazja, by móc ciekawie spędzić dzień z osobami o podobnych problemach. Samo w sobie stanowi to wielką pomoc w osiągnięciu stabilności osobowościowej.

Autorem artykułu jest pracownik poradni psychologicznej “Nasza Strefa“.