W świetle polskich przepisów

Ochroniarz to zawód wykonywany głównie w agencjach ochrony lub w wewnętrznej służbie ochrony. Praca osoby na takim stanowisku polega na wykonywaniu obowiązków w formie stałej lub doraźnej, zależnie od potrzeb pracodawcy. Pracownik ochrony może przykładowo konwojować gotówkę, nadzorować sygnały alarmowe czy pilnować bezpieczeństwa w czasie imprez masowych.

W Polsce podstawą prawną, według której działają pracownicy ochrony jest ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia oraz ustawa z dnia 13 czerwca 2013 roku o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów.

Według danych szacunkowych w Polsce pracuje około 200 tysięcy ochroniarzy, choć aż 150 tysięcy z nich nie posiada profesjonalnych licencji. Czy można być ochroniarzem bez licencji i do czego potrzebna jest licencja, dowiecie się już za moment.

Chcę zostać pracownikiem ochrony

W ostatnich latach weszły w życie nowe przepisy, które w znacznym stopniu ułatwiają rozpoczęcie pracy w zawodzie pracownika ochrony. Przed dniem 1 stycznia 2014 roku każdy pracownik ochrony musiał posiadać odpowiednie licencje, zdane egzaminy i dopiero wtedy mógł pełnić swoje obowiązki.

W dniu dzisiejszym, aby rozważać podjęcie pracy w charakterze pracownika ochrony należy przede wszystkim mieć ukończone 21 lat i nie posiadać wyroku za umyślne przestępstwo. Musimy mieć również ukończoną szkołę gimnazjalną oraz pełną zdolność do czynności prawnych. Ostatnim warunkiem jest nienaganna opinia wydana przez właściwy organ policji oraz brak toczącego się przeciw nam postępowania karnego.

Jeśli nie chcemy piąć się po szczeblach kariery, a jedynie zależy nam na pracy w charakterze ochroniarza w centrum handlowym, wystarczy że mamy ukończone 18 lat i nie zostaliśmy skazani wyrokiem za umyślne przestępstwo. Warto jednak pamiętać o tym, że praca ochroniarza wymaga często trudnych interwencji, które narażają nasze zdrowie i życie.

Dobre szkolenie ochroniarskie

Spełniając powyższe warunki powinniście zdecydować, jaką obrać ścieżkę kariery. Jeśli szukacie dorywczej pracy w centrum handlowym, nie musicie przechodzić specjalistycznych szkoleń trwających wiele miesięcy. Z drugiej strony, jeśli zależy wam na rozwoju swojej kariery, a nie pracy dorywczej, warto podjąć odpowiednie szkolenie w swoim regionie.

Jeśli spełniacie wymagania, następnym krokiem będzie zapisanie się na kurs do centrum szkoleniowego, które posiada akredytację. Jest ona bardzo istotna, gdyż certyfikaty i dyplomy wydane przez organy nie posiadające uprawnień, nie pozwalają na ubieganie się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Jeśli nie jesteście jeszcze pełnoletni, możecie również udać się do szkoły zawodowej o odpowiednim profilu.

Po ukończeniu szkolenia, które powinno trwać nie mniej niż 245 godzin, należy ubiegać się o wpisanie na wspomnianą listę pracowników ochrony, która jest prowadzona przez Komendanta Głównego Policji. Gdy wniosek zostanie pozytywnie rozpatrzony, można zacząć poszukiwania pracy w agencjach ochrony. Zawsze warto wybierać znaną i cenioną agencję, która zdobyła zaufanie tysięcy swoich Klientów.

Dobra ochrona poszukiwana

Praca w dziedzinie ochrony jest fascynująca i wymagająca zarazem, jednak aby zapewnić bezpieczeństwo innym ludziom, należy najpierw zadbać o dobre wyszkolenie w tym zakresie. Jeśli spełniacie warunki potrzebne do podjęcia szkoleń, warto spróbować. Być może jest to coś, w czym będziecie naprawdę dobrzy?

Artykuł powstał przy współpracy z Agencją Ochrony Osób i Mienia K2.

Edukacja

Żeby kosmetyczka mogła wykonywać swój zawód, musi mieć specjalistyczne wykształcenie, które można zdobyć w szkole zawodowej, technikum albo szkole policealnej. Oprócz tego dodatkowych umiejętności można nabyć na kursach i szkoleniach, które organizują zarówno szkoły jak i producenci kosmetyków oraz urządzeń, które są stosowane w salonach kosmetycznych.

W zależności od rodzaju szkoły nauka trwa od 2 do 4 lat. Na koniec zdawany jest egzaminem zawodowym, dzięki któremu uzyskiwany jest tytułu zawodowy i wówczas możliwe jest podjęcie pracy. W czasie trwania nauki studenci, kursanci czy uczniowie poznają wiedzę teoretyczną z zakresu biologii, anatomii, chemii, technologii kosmetycznych, stylizacji, zasad kompozycji, wizażu, przedsiębiorczości i zasad BHP. W każdej szkole obowiązkowe jest również odbycie zajęć praktycznych tych w szkole jak i w salonie.

Wiedzę jaką zdobywa się w szkole o kierunku kosmetycznym jest dość ogólna, ale jest podstawą i możliwością do rozpoczęcia pracy w zawodzie. Kosmetyczki kształcą się różnych dziedzinach, dzięki czemu są specjalistkami konkretnych usług. Może to być stylizacja paznokci, pielęgnacji twarzy czy wizażu. Aby kosmetyczka mogła wykonywać niektóre zabiegi, jak na przykład depilację laserową, powinna posiadać odpowiednie uprawnienia.

Obowiązki kosmetyczki

Kosmetyczka pracująca w zawodzie ma bardzo dużo obowiązków. Przede wszystkim musi mieć bardzo dobry kontakt z klientem. Klienci przychodzący do takiego salonu muszą czuć się bezpiecznie i komfortowo, a to właśnie musi zapewnić osoba wykonująca zabiegi.

Do zadań kosmetyczki z pewnością należy m. in.:

- wykonywanie zabiegów dotyczących kosmetyki pielęgnacyjnej z uwzględnieniem pielęgnacji kończyn górnych i dolnych, w tym zabiegu manicure i pedicure;
– farbowanie brwi i rzęs (henna) oraz depilacja brwi;
– pielęgnowanie piersi kobiecych i dekoltu;
– oczyszczanie twarzy, nakładanie maski, kremów;
– wykonywanie masażu całościowego lub częściowego;
– depilacja;
– wykonywanie zabiegów z zakresu światłolecznictwa, hydroterapii, elektrolecznictwa;
– wykonywanie zabiegów metodą elektrolizy, galwanokaustyki, diatermii i krioterapii,
– dobór i stosowanie narzędzi, lamp i aparatów zgodnie z ich przeznaczeniem, a co najważniejsze do odpowiedniej cery;
– udzielanie rad dotyczących pielęgnacji urody;
– zaplanowanie jednorazowych czynności lub kuracji;
– wykonywanie profesjonalnego makijażu dobranego indywidualnie do klientki;
– rozpoznanie chorób skóry i w razie potrzeby skierowanie klienta do właściwego lekarza
– polecanie oraz sprzedaż kosmetyków- kosmetyczki pracują wyłącznie na sprawdzonych markach, czasami są też konsultantkami znanych marek jak np. Avon czy Oriflame;
– umiejętne prowadzenie działalności oraz znajomość i stosowanie zasad BHP;
– umiejętne podejmowanie trafnych i szybkich decyzji.

Zawód kosmetyczki nie zawsze jest przyjemny zarówno z punktu fizycznego jak i psychicznego. Taka osoba musi być przede wszystkim bezpośrednia, musi umieć łatwo nawiązywać kontakty z ludźmi. Kosmetyczka powinna być cierpliwa oraz odporna na stres. Powinna także zadbać o własny wygląd- w tej branży to priorytet.

Ile zarabia kosmetyczka i jakie są godziny pracy?

Przeciętna pensja osób wykonujących zawód kosmetyczki wynosi 1550 zł brutto. Zarobki kosmetyczki oczywiście uzależnione są od stażu pracy, doświadczenia, kwalifikacji, a także miejsca pracy. Bardziej opłacalny dochód jest w momencie prowadzenia własnej firmy.
Kosmetyczka pracuje zwykle w ciągu dnia. Godziny pracy nie są stałe i są uzależnione od otwarcia salonu oraz od potrzeb. Zwykle jest to od 4-8 godzin dziennie.

Ciągłe poszerzanie umiejętności

Zawód kosmetyczki posiada indywidualny charakter indywidualny, który polega na bezpośredniej współpracy w z klientem. W tej branży pojawiają się cały czas nowe wiadomości i informacje, które można wykorzystywać i wprowadzać do swoich usług. To oznacza, że prawdziwa kosmetyczka z zamiłowania powinna ciągle odświeżać swoją wiedzę, poszerzać swoje doświadczenie zawodowe o coraz nowsze umiejętności. W tym celu warte uwagi będą szkolenia czy kursy organizowane przez firmy kosmetyczne.

Źródła:

• Charakter pracy kosmetyczki przedstawił nam konsultant AVON z serwisu http://moje-kosmetyki.eu 
• www.polskapraca.info

Stajemy przed wieloma zmianami i przed jeszcze większą liczbą niewiadomych. Jaka będzie sama praca? Czy dam radę? Jacy będą nowi współpracownicy? Czy mnie zaakceptują i polubią? Czy uda nam się nawiązać porozumienie, polubić się? Jaki będzie nowy szef? Dziesiątki pytań, same niewiadome. Oprócz tego często dodatkowo pozostawieni znajomi w starej pracy, za którymi najzwyczajniej w świecie zaczynamy tęsknić.

To wszystko sprawia, że nawet zdarza się, iż zaczynamy myśleć o tym, aby do tej pracy… nie iść. Jednak w większości przypadków nadchodzi ten dzień, a my musimy zjawić się w pracy i… No, właśnie. Przeżyć. Może to być nie lada wyzwaniem, ale jeśli się odpowiednio do tego przygotujemy, może być zdecydowanie łatwiej. Dlatego też warto przemyśleć kilka wskazówek i rad, aby TEN dzień minął stosunkowo bezboleśnie, a kto wie – może nawet miło…

Po pierwsze i najważniejsze – NIE SPÓŹNIJ SIĘ DO PRACY. Oczywiste? Nie do końca. Często okazuje się, że ze względu na zmianę miejsca pracy, wstajemy zbyt późno, czy nie uwzględniamy korków i innych opóźnień w drodze do pracy. Warto więc odpowiednio wcześniej sprawdzić, ile czasu zajmuje dotarcie do nowej pracy, sprawdzić czy nie ma po drodze żadnych utrudnień i do tego doliczyć na wszelki wypadek kilka…kilkanaście minut zapasu. Lepiej zaczekać 10 minut, niż spóźnić się choćby chwilę już pierwszego dnia w pracy.

Po drugie – uśmiech. Naturalny, taki który będzie naszą wizytówką. Rzecz jasna, gdy sytuacja tego wymaga, należy to uwzględnić i dostosować się – tak, aby nikt nie poczuł się urażony, wyśmiewany, etc. Nie dla każdego uśmiech oznacza szczerość czy dobre chęci- zdarza się, że przez niektóre osoby może być to odebrane jako wrogi, „szyderczy uśmiech”- dlatego też należy uważać i pamiętać, że we wszystkim najlepszy jest umiar.

Po trzecie - przygotować się odpowiednio wcześniej, czyli odrobić lekcje. Można pod to podpiąć zebranie jak największej liczby informacji o firmie, pracownikach, przełożonych, strukturze, jakie są zależności itd. Jest to dość istotne, gdyż w jednej firmie do przełożonego pracownicy mówią po imieniu, w innej jest to bardziej konserwatywne i może okazać się, iż nasze „Mirku, czy zerkniesz na to?” (praktykowane w poprzedniej firmie) spotka się co najmniej ze zdziwieniem i dezaprobatą widoczną w oczach szefa. Nawet współpracownicy mogą okazać się bardzo przyjacielscy i niezależnie od wieku będziemy mówić do nich po imieniu, ale może być też w drugą stronę- mimo wielu godzin spędzonych w pracy razem, zawsze pozostać na formie „pan”.

Po czwarte – jeśli nie masz znajomego w pracy (często się zdarza, że ktoś kto już w danej firmie pracuje nam tę pracę poleca, przez co już na samym początku mamy łatwiejszy start) to się o niego postaraj. Zaobserwuj, czy jest jakaś osoba, która chętniej z Tobą rozmawia, chce Ci pomóc, wprowadzić Cię. Bardzo często jest tak, iż właśnie w ten sposób nawiązują się długoletnie przyjaźnie w pracy- jedna osoba chętnie służy pomocą, wiedzą i doświadczeniem, a druga osoba właśnie takiej pomocy potrzebuje… Zawsze warto skorzystać.

Po piąte – dopóki nie wiesz, co reprezentują sobą dane osoby- uważaj. Na to, co mówisz, oraz na to co robisz. Jak to mówią- „wszystko może zostać użyte przeciwko Tobie”. Nie warto już pierwszego dnia w pracy żalić się na poprzedniego pracodawcę (obecny może usłyszeć i zastanowić się, czy i o nim nie zaczniesz tak mówić), opowiadać o planach kariery (może to spowodować, iż rozmówca zacznie obawiać się o swoją posadę), czy rozmawiać na tematy drażliwe, takie jak religia, polityka i tym podobne. Nawet dowcipy czasami mogą zostać opacznie zrozumiane. Podobnie jak chęć pomocy – nawet jeśli wszystko co robisz wynika ze szczerych chęci, może to zostać odebrane jako robione na pokaz, czy lizusostwo.

Po szóste – zadbaj o swój stan psychofizyczny. Dobry sen, lekki posiłek, jakaś muzyka, która sprawi nam ulgę, odpowiedni strój i… POWODZENIA.

Polecamy również: www.oto-praca.pl – informacje z rynków pracy

Współcześnie równouprawnienie kobiet i mężczyzn jest jednym z ważniejszych zagadnień dotyczących rynku pracy. Wynika to z dostrzeżenia różnic w stosunkach w miejscu pracy, które kształtują się odmiennie w zależności od płci. Związane jest to także z dyskryminacją ze względu na płeć, której często doświadczają kobiety. Wiele badań dowodzi, że sytuacja kobiet na rynku pracy jest niezaprzeczalnie gorsza, a ocena ich kompetencji i zdolności dokonywana jest przez pryzmat stereotypów i uprzedzeń. Konsekwencją tego jest wyższe ryzyko bezrobocia wśród kobiet, ich mniejsza stabilność zatrudnienia, znajdowanie się w niekorzystnej sytuacji na rynku pracy, a także często podkreślane średnio mniejsze wynagrodzenie. Sytuację tą obrazują badanie przeprowadzone przez Unię Europejską, z których wynika, że w czwartym kwartale 2005 roku zatrudnionych było 56, 6% kobiet oraz 71, 5% mężczyzn. Dodatkowo, w niepełnym wymiarze godzin pracę podjęło 32, 2% kobiet i tylko 7, 4% mężczyzn.

Stereotypy związane z płcią

Głównym tego źródłem zdają się być stereotypy związane z płcią, czyli uogólnienia związane z cechami posiadanymi przez mężczyzn i kobiety. Stereotypowy pracownik płci męskiej jest silny fizycznie, władczy, posiada wysokie kwalifikacje i jest bardzo zaangażowany w podejmowane działania, a dodatkowo lubi rywalizację i podejmowanie ryzyka. W przeciwieństwie do mężczyzn, kobietom przypisywane są takie cechy jak: bezbronność, niższe kompetencje i umiejętności, irracjonalność, brak obiektywizmu oraz bezradność. Oczywiście nie należy zapominać o tym, że w niektórych obszarach, takich jak praca w przedszkolu, dyskryminowani mogą być także mężczyźni.

Co na to Unia Europejska?

W Unii Europejskiej, a także w Polsce podejmowanych jest wiele działań, które mają zapewnić wyrównanie sytuacji kobiet i mężczyzn na rynku pracy. Według Dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. zakazuje się dyskryminacji kobiet, jak i mężczyzn w zakresie rekrutacji, dostępu do zatrudnienia oraz zakładania własnej działalności gospodarczej. Dotyczy to także zwolnień, uczestnictwa w organizacjach pracowników oraz możliwości awansu i podwyższania kwalifikacji zawodowych. Dodatkowo, nakazuje się równego traktowania pracowników w dziedzinie opieki i ochrony socjalnej. W Polsce dokumentami gwarantującymi równość kobiet i mężczyzn są: Konstytucja RP, Kodeks pracy, Powszechna Deklaracja Praw Człowieka, a także dokumenty ONZ i Międzynarodowej Organizacji Pracy.

Wspieranie niezależności płci żeńskiej

Działania podejmowane w celu wyrównania sytuacji zawodowej kobiet i mężczyzn dotyczą wspierania niezależności finansowej osób płci żeńskiej. Realizowane jest to poprzez wspieranie przedsiębiorczości kobiet, wspieranie niestereotypowych zawodów kobiecych i męskich oraz oferowanie szkoleń, na których atmosfera jest wolna od uprzedzeń związanych z płcią. Co więcej, realizowane są cele, które mają ułatwić kobietom oraz mężczyznom godzenie ról zawodowych z życiem prywatnym i rodzinnym. Dotyczą one zakładania nowych placówek opiekuńczo-wychowawczych, promowania idei elastycznego zatrudnienia oraz firm przyjaznych rodzinom. Wskazuje się także na potrzebę organizowania opieki nad dziećmi w trakcie szkoleń zawodowych, a także różnorodnych kampanii społecznych uświadamiających jak ważne jest godzenie tych dwóch dziedzin życia. Ważne są także rozwiązania proponowane w obrębie konkretnych organizacji i związanych z możliwościami awansu, wynagrodzenia oraz przydzielaniu zadań. Nacisk kładziony jest także na eliminację stereotypów związanych z płcią, czyli osłabianie wizerunku kobiety jako głównie matki, a mężczyzny jako przede wszystkim pracownika. Komunikacja wewnątrz firm powinna być także neutralna ze względu na płeć.

Różnice jednak pozostają widoczne

Nierówność zatrudnienia kobiet i mężczyzn da się zauważyć niemalże gołym okiem. Podobnie jest w przyznawaniu wynagrodzeń oraz piastowaniu stanowisku – szczególnie tych na wyższych szczeblach. Jednak działania prewencyjne mające na celu zniwelowanie różnic prowadzone są od lat i widać poprawę sytuacji. Pozytywnie wpływają na to także zmiany kulturowe i dążenie do sprawiedliwego zatrudnienia kobiet i mężczyzn.

Księgowy/księgowa

Na pytanie o najnudniejszy zawód większość osób odpowiada zgodnie – księgowy. Np tutaj można zobaczyć jakie są wady i zalety pracy księgowego. Skąd przekonanie o tym, że jest to mało ciekawa praca? Na pewno jest to związane z tym, że księgowy zazwyczaj zajmuje się niezbyt interesującymi, ale za to żmudnymi obliczeniami. Jego praca zazwyczaj nie jest również zbyt urozmaicona, a siedzenie w biurze przez cały dzień na pewno nie jest także zbyt interesującym zajęciem. Trudno jest przypuszczać, że ktoś wybiera taką pracę ze względu na szczerą pasję lub zainteresowania. Można się raczej spodziewać, że taka decyzja wynika ze stosunkowo dobrych dochodów w tego typu pracy. Jednocześnie można jednak znaleźć osoby, które pracują w tym zawodzie i uważają swoją prace za bardzo interesującą. Jak widać wszystko jest względne.

Kasjer/kasjerka

Praca na kasie w supermarkecie to niezbyt prestiżowy zawód, który jednocześnie nie wiąże się z dużymi odchodami. Jest to także jedno z bardziej monotonnych zajęć, jakie można znaleźć. Na czym polega praca kasjera? Oczywiście przede wszystkim na skanowaniu kodów kreskowych produktów. W niektórych sieciach kasjerzy są również odpowiedzialni za pakowanie zakupów, trudno to jednak uznać za bardzo interesujące urozmaicenie. Na obronę tego zawodu można powiedzieć, że mimo wszystko jest on związany z kontaktem z ludźmi. Niestety te kontakty są zazwyczaj ograniczone do kilku słów – proszę, dziękuję i miłego dnia. Łatwo także trafić na klienta, który nie będzie zbyt miły, dlatego nie ma raczej czego zazdrościć osobom pracującym na kasie.

Ochroniarz

Na pierwszy rzut oka taka praca może wydawać się nawet dosyć ekscytująca, ponieważ kojarzy się z niebezpiecznymi sytuacjami. Tymczasem zdecydowana większość ochroniarzy nie ma zbyt wiele zajęć, a ich rola jest raczej prewencyjna, to znaczy sam fakt ich obecności odstrasza potencjalnych złodziej. Dlatego większość ochroniarzy nie ma zbyt wiele do zrobienia w swojej pracy. Jednocześnie jednak muszą przez cały czas zachowywać pewien stopień czujności – w końcu jednak od czasu do czasu pojawiają się jacyś złodzieje. Wystarczy jednak popatrzeć na niezbyt wesołe miny ochroniarzy, którzy pracują w różnych sklepach, żeby domyślić się, że ich praca nie należy do bardzo ekscytujących.

Strażnik na warcie

Strażnicy stojący na warcie bardzo często kojarzą się charakterystycznymi brytyjskimi strażnikami w wysokich czapkach i czerwonych mundurach. Oczywiście nie tylko oni wykonują taką pracę, są jednak bardzo charakterystyczni i łatwo można ich zauważyć. Głównym zadaniem takiego strażnika jest po prostu stanie bez ruchu. Nie ma mowy o tym, żeby się przespacerować lub porozmawiać z kolegą obok. Zazwyczaj trochę rozrywki mogą dostarczyć turyści, którzy czasem próbują rozśmieszać strażników. Na szczęście dosyć szybko następuje zmiana warty. Strażnik może zejść z posterunku i poszukać jakiegoś ciekawszego zajęcia, żeby nie zwariować. Jest to na pewno praca, która wymaga sporo silnej woli i sporego samozaparcia.

Windziarz

Windziarz to osoba, której głównym zadaniem jest jeżdżenie windą i od czasu do czasu wciskanie różnych przycisków dla pasażerów. Na pewno nie jest to zajęcie, które może wykonywać osoba cierpiąca na klaustrofobię. Windziarz powinien wyglądać reprezentacyjnie. Fakt, że w swojej pracy przez cały czas spotyka się z ludźmi niewiele tutaj pomaga, ponieważ windziarz zazwyczaj sam nie może zaczynać rozmowy na tematy niezwiązane bezpośrednio z podróżą windą. Dlatego w jego pracy rzadko zdarzają się ciekawe rozmowy, zwłaszcza że ze zdecydowaną większością osób spędza zazwyczaj minutę lub dwie. Oczywiście od czasu do czasu windziarz, np. pracujący w hotelu, może stać się świadkiem różnych ciekawych zdarzeń, jednak nie ma się co oszukiwać – nie jest to raczej codzienność w tym zawodzie.