Niskie ryzyko

Przeciętny student nie posiada nieograniczonych funduszy, które można by zainwestować. Najczęściej jest to kwota rzędu stu lub dwustu złotych miesięcznie. To dość niewiele, ale nawet wtedy można z powodzeniem znaleźć idealny dla siebie sposób. Najbezpieczniejszym sposobem na wkład pieniędzy są fundusze inwestycyjne otwarte.

Wykupuje się tzw. jednostki uczestnictwa. Za fizycznie włożone pieniądze zostają wykupione aktywa pewnego rodzaju, którymi obraca zewnętrzna firma. Ten rodzaj inwestycji nie wymaga praktycznie żadnej znajomości rynku i instrumentów finansowych. Można jednak wybrać rodzaj, w jaki gotówka ma zostać zainwestowana. Fundusze akcyjne są bardziej ryzykowne, ale mogą dać większą stopę zwrotu. Jak nazwa wskazuje, w większości kupowane są akcje, w mniejszej części bezpieczniejsze aktywa. Przeciwieństwem jest fundusz dłużny, który inwestuje głównie w obligacje Skarbu Państwa lub korporacyjne (więcej tutaj).

W dowolnym momencie można zmienić procentowy udział inwestowania w dane aktywa, czyli modyfikować ryzykiem. Przy wyborze funduszu warto sugerować się jego dotychczasowymi wynikami, nie jest to jednak pewny sposób na wybranie najlepszej opcji. Bardzo często zdarza się, że po dobrych statystykach, brokerzy popełniają błędy, które skutkują stratą kapitału. Z reguły jednak, wszystkie fundusze, zwłaszcza te dłużne, osiągają jakiś zysk, chociażby niewielki.

Dla ryzykantów

Posiadając większą ilość gotówki, można skusić się na samodzielne obracanie aktywami. Mogą być to akcje, indeksy, surowce lub waluty. Dosyć sprawdzoną i pewną metodą jest zapisywanie się na debiuty giełdowe konkretnych spółek. Niestety, bardzo często minimalna kwota wkładu jest zaporowa dla przeciętnego studenta, a ostatecznie dochodzi do redukcji, która sprawia, że kupuje się akcji tylko za pewien procent zadeklarowanej kwoty.

Można jednak inwestować również w spółki, które już znajdują się na giełdzie, a ich cena za jednostkę nie jest strasznie wygórowana. By móc jednak skutecznie inwestować w ten sposób, trzeba posiadać choć minimalną wiedzę o rynku i giełdzie, a także być na bieżąco z najważniejszymi informacjami, które mogą wpłynąć na wzrost lub spadek ceny akcji. Studenckie życie może zapewnić ku temu odpowiednią ilość czasu. Mniej ryzykowne jest skupowanie surowców, takich jak srebro czy złoto. Choć ostatnio ich cena mocno spadła, to z reguły tendencja jest zwyżkowa. Surowca nie przybywa, a zapotrzebowanie rośnie, stąd i naturalne wzrosty cen.

Najczęściej kupuje się srebrne lub złote monety. Za tą metodą przemawia nie tylko stabilność i ewentualna łatwość w upłynnieniu środka, ale także prostota w potencjalnym transporcie. To ulubione aktywa osób nastawionych na ochronę swojego majątku przed wojną. O wiele łatwiej przekraczać granicę mając ukrytych kilka monet niż walizkę pieniędzy. Nie muszą być to tylko monety. Dość dobrze sprawdzają się nawet srebrne sztućce, które często można nabyć za przysłowiowe grosze, a mają swoją wartość w surowcu.

Zobacz także czym są opcje binarne 

Dywersyfikacja

Najlepiej jest dywersyfikować swój portfel inwestycji, w ten sposób, by ograniczyć ryzyko utraty całego zgromadzonego majątku. Jakiś procent środków przeznacza się na ryzykowne transakcje, pozostały na bezpieczne metody oszczędzania. Niestety, większość instrumentów może być niedostępna dla przeciętnego studenta z powodu wysokiego wkładu lub niskiej stopy zwrotu. Każdy musi znaleźć najlepszy sposób dla siebie.

Nie wystarczy jedynie zakupić i obracać danym aktywem. Trzeba jeszcze rozumieć rynek, który kieruje zachowaniem się ich kursów. W żadnym wypadku nie powinno się zostawiać własnych środków samym sobie. Jest to nie tylko niebezpieczne, ale także nie przyczyni się do nauki inwestowania.

Pomysł utworzenia specjalnych stref ekonomicznych w Polsce narodził się w połowie lat 90., było to bezpośrednio związane z próbą pobudzenia wzrostu gospodarczego w mniej rozwiniętych regionach, a tym samym złagodzenia bezrobocia strukturalnego. Specjalne strefy ekonomiczne w Polsce, zwane dalej „strefami” to wyodrębnione administracyjnie i niezamieszkałe terytorium, na którym dozwolone jest prowadzenie działalności gospodarczej na warunkach preferencyjnych, ale w ramach udzielonej przez państwo pomocy publicznej. Strefy działają na podstawie ustawy z dnia 20 października 1994r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2015, poz. 282).

14 stref ekonomicznych

Pierwsza strefa powstała w 1995r. w Mielcu, obecnie jest utworzonych 14 stref: Kamiennogórska, Katowicka, Kostrzyńsko-Słubicka, Krakowska, Legnicka, Łódzka, Mielecka, Pomorska, Słupska, Starachowicka, Suwalska, Tarnobrzeska, Wałbrzyska, Warmińsko-Mazurska. W lipcu 2013r. Rada Ministrów podjęła decyzję o przedłużeniu istnienia stref do 2026r. Oprócz istnienia 14 specjalnych stref ekonomicznych, działają również liczne tzw. podstrefy, który funkcjonują w wielu polskich miastach i gminach.

Jak ustanawia się strefy ekonomiczne?

To Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki w drodze rozporządzenia ustanawia strefę. Wniosek jest przedstawiony po uzyskaniu opinii zarządu województwa oraz zgody właściwej rady gminy. Do wniosku zostaje przygotowana i załączona analiza skutków społecznych i ekonomicznych po utworzeniu strefy. Zarządzającym tak utworzoną strefą może być wyłącznie spółka akcyjna lub spóła z ograniczoną odpowiedzialnością, gdzie Skarb Państwa lub samorząd województwa uzyska większość głosów na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników. Zarządzający powinien prowadzić strefę zgodnie z jej planem rozwoju, regulaminem oraz przepisami prawa, co ma przyczynić się do rozwoju działalności gospodarczej. Przedsiębiorca chcąc prowadzić działalność gospodarczą na terenie strefy i korzystać z pomocy publicznej musi uzyskać zezwolenie. Udziela, cofa i zmienia zezwolenie minister do spraw gospodarki po uzyskaniu opinii zarządzającego. Ustalenie takich przedsiębiorców następuje na ich wniosek w ramach przetargu lub rokowań na podstawie publicznego zaproszenia przez zarządzającego. Zezwolenie określa przedmiot i warunki prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy. Wygasa ono wraz z okresem, na jaki została ustanowiona strefa.

Jakie jest cel specjalnych stref ekonomicznych?

Jak już zostało wspomniane specjalne strefy ekonomiczne w Polsce mają na celu przyśpieszenie rozwoju gospodarczego regionów, zagospodarowanie majątku, infrastruktury oraz tworzenie nowych miejsc pracy. Ustawa mówi również o rozwoju eksportu, nowych rozwiązań technicznych i technologicznych, czy zwiększeniu konkurencyjności. Strefy mają przyciągać polskich i zagranicznych inwestorów. Przedsiębiorstwa, które postanowią zainwestować i działać w specjalnych strefach oferuje się ulgi i zwolnienia podatkowe oraz dostosowaną infrastrukturę w postaci uzbrojonych, tanich działek, dogodnych pojazdów do nich i innych udogodnień.

Ulgi podatkowe

Ulgi podatkowe polegają na zwolnieniu przedsiębiorcy z płacenia podatku dochodowego (art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 21 ust. 1 pkt 63a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Trzeba spełnić przy tym łącznie dwa warunki: dochód musi być prowadzony z działalności prowadzonej w strefie i osiągnięty na podstawie zezwolenia. Zwolnienia podatkowe to pomoc publiczna regulowana przepisami unijnymi, jej wysokość zależy od maksymalnej intensywności pomocy dla obszaru objętego strefą oraz wielkością kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą. Poziom pomocy najwyższy jest dla małych przedsiębiorstw oraz dla tych znajdujący się w województwach: warmińsko-mazuskie, podlaskie, lubelskie oraz podkarpackie. Zwolnienia podatkowe to pomoc publiczna, określana jako pomoc regionalna z tytułu: kosztów nowej inwestycji (wydatków inwestycyjnych) oraz tworzenia nowych miejsc pracy.

Zostały one uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2008, Nr 1548, poz. 232 z późn. zm.). Korzystanie z pomocy z tytułu kosztów nowej inwestycji wymaga, aby działalność gospodarcza była prowadzona przez okres minimum 5 lat oraz utrzymana własność składników majątku związanych z wydatkami inwestycyjnymi przez okres 5 lat (3 lata dla małych i średnich przedsiębiorstw). Wielkość tej pomocy to iloczyn maksymalnej intensywności pomocy i kosztów inwestycji, pomniejszonych o podatek od towarów i usług, podatek akcyzowy poniesionych w strefie na podstawie zezwolenia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Wielkość pomocy publicznej z tytułu nowych miejsc pracy to iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej w danej strefie i dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników (koszty płacy brutto wraz ze składkami na ubezpieczenie społeczne).

Regionalne zwolnienia z podatku

Rada Gminy w formie uchwały może również przyznać pomoc regionalną w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości. To przedsiębiorca przed rozpoczęciem inwestycji zgłasza zamiar skorzystania z tej pomocy organowi podatkowemu. Często jest ona przyznawana w ramach pomocy de minimis, czyli ograniczona co do wielkości, a przez to niewymagająca zgłoszenia do Komisji Europejskiej.
Zgodnie z Koncepcją rozwoju specjalnych stref ekonomicznych przyjętą przez Radę Ministrów w dniu 27 stycznia 2009r. priorytetowe uznaje się inwestycje w sektorach: lotniczym, motoryzacyjnym, elektronicznym, maszynowym, biotechnologicznym, działalności badawczo-rozwojowej, nowoczesnych usług, czy przemysłu produkującego urządzenia do produkcji paliw i energii ze źródeł odnawialnych. Natomiast zezwolenie nie może zostać wydane na prowadzenie działalności w zakresie m. in. wyrobów tytoniowych, wytwarzania materiałów wybuchowych, przetwarzania paliw silnikowych, wyrobu, rozlewu i przetwarzania napojów alkoholowych oraz spirytusu przeznaczonego na cele inne niż produkcja biokomponentów, usług związanych z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków oraz ośrodków gier hazardowych.

Materiały źródłowe:
1. Koncepcja rozwoju specjalnych stref ekonomicznych przyjętą przez Radę Ministrów w dniu 27 stycznia 2009r.
2. Ustawa z dnia 20 października 1994r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2015, poz. 282)
3. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2008, Nr 1548, poz. 232 z późn. zm.)
4. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych
5. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
5. Pracownik serwisu z łożyskami